Skip to main content

Posts

Showing posts from July, 2008

ತ್ರಿಶಂಕು ಸ್ಥಿಥಿ!!!

NITK. ಈ ಹೆಸರು ಕರ್ನಾಟಕದದವರಿಗೆ KREC ಎಂದೇ ಪರಿಚಯ. ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದ ಉತ್ತಮ ತಂತ್ರಙ್ನಾನ ಕಾಲೇಜೊಂದು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿರುವುದು ನಾವು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬೇಕಾದ ವಿಚಾರ. CETಯನ್ನೂ ಮೀರಿದ AIEEE ಎಂಬ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬರೆದು ನಮ್ಮ NITKಯಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಬಹುದು. ಬಹುಷಹ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ NITK ಕರ್ನಾಟಕದ ಯಾವುದೇ ಕಾಲೇಜಿಗಿಂತಹ ಉತ್ತಮ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರಿಗೆ ಇದರ ಇರುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ! ಯಾವುದೋ ಹಳ್ಳಿಯವನಾಗಿದ್ದರೆ ಸರಿ ಎನ್ನಬಹುದು. ಆದರೆ ಬೆಂಗಳೂರು, ಮೈಸೂರಿನಂತಹ ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ NITKಯ ಪರಿಚಯ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಲವು ಬಾರಿ ಈ ಮದುವೆ-ಮುಂಜಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಭೇಟಿಯಾಗದ ಅತಿ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಅಥವಾ ಹಳೆಯ ಸ್ಕೂಲ್ ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು ಅಥವಾ ಪಕ್ಕದ ಬೀದಿಯವರು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ನನ್ನನ್ನು "ಏನಯ್ಯಾ? ನೀನು ಇವನ ಮಗ ತಾನೆ? ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳ್ದಿದ್ದೀಯ!" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅತಿ ಸೂಕ್ತ ಉತ್ತರ ನನಗೆ ಇಂದಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ!. ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು "ಏನ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದೀಯಪ್ಪ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ "NITK ಸುರತ್ಕಲ್" ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರೆ ಅವರು "ಏನು??? CETಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಕಿ ಬಂದಿತ್ತಲ್ಲಪ್ಪ... ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಅಂಥ ಕಾಲೇಜಾ ಸೇರೋದು? RV ಅಥವಾ PES ಸೇರೋದು ತಾನೆ!" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ! ಇಂಥವರಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೋ ನನಗಂ…

Reality Check

Ask your parents what TV meant for them in their heydays and they'll tell you that the Indian idiot would love his Hum Log, Mahabharat, Chitrahaar or simply catch Prannoy Roy' crisp news on Doordarshan. Then there was a simpleton SRK in Fauji and Circus. Needless to say, desi telly has changed by leaps and bounds since then. Indian television has since then become genre-specific. From the game-shows like Star's KBC and Sony and Zee's forgettable attempts to dethrone the Big B to exceedingly deadening 'family' soaps and the Indian Idols, SaReGaMaPa's, we've now been bitten by the reality bug and how! We all know about the hype and the TRPs that these shows generate. The Shinjini Sengupta case couldn't have come at a better time to warn us that we're going way overboard with such 'reality' shows. She is but one of a million such aspirants who dream of making it big in this flagitious industry. With parents pushing their kids to unimaginabl…

Malnad Musings: Part II

Distant relatives’ weddings are two-faced occasions. On one hand you wouldn’t want to attend some far relative’s wedding because you won’t be involved in anything else but lunch. And for someone like me who stays in a hostel (NITK hostel, at that), no delicacy can beat home foods so there’s no point in being there at all. On the other hand, you get to hear things like “You’ll never know any of your relatives are if you don’t come to such weddings” and “We can’t ask you to come with us when you’re not at home, can we?” and other such lines. So if you end up going (as is the case with me more often than not), you feel like a complete alien in the sea of people at the party. Occasionally you’ll be encountered by relatives whom you had seen once or twice in all your life coming up to you and exclaiming ”Oh you’re so-and-so’s son! You’ve grown so big!” for which a fake smile is the best response that I can ever think of! Your only hope will be to find someone of the same generation if not …